سلام ای تنها بهونه...

نامه آخر

لطفا بخوانید و بنویسید:

سلام به همه دوستان عزیزم،امیدوارم سال نو  بهار قشنگی براتون آورده باشه...

ضمن تشکر از همه دوستانی که همواره با انتقادات و پیشنهادات سازنده در آثار من موثر بودند،خواهشی دارم درمورد همین کار اخیر(نامه آخر)با توجه به اینکه دوست عزیزی آمدند و نقدی براین کار نوشتند ونقدشون از اون دسته نقدهایی است که اصل چیزی رو زیر سئوال می بره،لازم دونستم بعد از به نمایش گذاشتن نظر ایشون در قسمت نظرات به کمک همه دوستان خوبم تردیدی که برام حاصل شده رو از بین ببرم:

این غزل مثنوی که در زیر می خونید نظم است یا شعر؟!

لطفا صادقانه و بدور از غرض ورزی نظر محترمتون رو برام بنویسید،متشکرم...

...

می دانم این غزل به تو زیبا نمی رسد

حتی برای روز مبادا نمی رسد

می دانم این غزل غزل آخر من است،

شاید همین به دست تو...اما نمی رسد...

هرچند،من که عاشق از تو نوشتنم

یا می رسد به دست شما یا نمی رسد!

***

اول سلام و خسته نباشید ،بعد هم

یک مشت درد دل به در خانه می رسد!

مامور پست منتظر دستهای توست

صبرت کم است،باز به امضا نمی رسد!

امضا نکرده باز مرا گریه می کنی!

نامه نخوانده باز چرا گریه می کنی؟!

امضا نداده ای که بمانی برای من

حتی قرار بود نخوانی برای من!

اما صدات توی دلم زنگ می زند

هربار پیک هر غزلم زنگ می زند...

دیوانه نیستم به خدا،عاشقت شدم!

اما نپرس کی و کجا عاشقت شدم!

حتی نپرس باز چرا بی نشانی ام!

تنها نوشته ام که تو شاید بخوانی ام!

بشنو!صدای عاشقم آیا نمی رسد؟

تکرار عاشقانه ام آیا نمی رسد؟!

این شعر را قبول کن از سمت نا کجا

وقتی به شکل نامه_غریبانه_می رسد!

مسافر

 فردا غروب می رسی از راه،خسته ای!

پیداست دل به هیچ دیاری نبسته ای!

گردوغبارروی نگاهت نشسته است

حالا که روبروی نگاهم نشسته ای...

.

ازشانه هات گردسفرراتکانده ام

سررابه عشق شانه به اینجاکشانده ام

می گویی از تمام سفرها که رفته ای

می گویم از تمام سفرها که مانده ام...

.

یک استکان چای برایت می آورم

کم مانده از رسیدن تو پردرآورم

اسفند دود می کنم و شعله می کشم

دل برده ای تو از من و من دل نمی برم...

.

پروانه وار گرد تو می چرخم ومدام

می گویم از نگاه تو در اولین سلام

اما بدون اینکه نگاهم کنی فقط،

می پرسی از پرنده قالی :"کجا؟کدام؟"

.

یک آن غریبه می شوی انگار بیخودی

شاید سفر شکسته تورا یا عوض شدی

هی فکر می کنم که رسیدی ولی هنوز

دراین مسیر طی شده در آمدوشدی...

.

یک ضبط صوت،شور تو را ناله می کند*

آغوش من حضور تورا ناله می کند

گل بوسه هام روی لبم تشنه تر شدند،

پیشانی ام غرور تورا ناله می کند

.

با این خیال می پرم از خواب،نیستی!

تو آن رفیق کوچه مهتاب نیستی!

توی حیاط آب زده،روی تخت،نه...

زیر درخت،روی همین تاب نیستی!

.

فردا غروب می رسی از راه،خسته ام...

پیداست دل به هیچ خیالی نبسته ام

گردوغبار روی نگاهم نشسته است،

حالا که روبروی نگاهت نشسته ام...

.

.

.

*"این ضبط صوت کهنه که تا ناله می کند

بی جا؟نه...ضبط بی تو بجا ناله می کند"

مهدی زارعی

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان