سلام ای تنها بهونه...

خوب من سلام!

هنوز"خوب من" می خوانمت من،تو می دانی چرا؟!

هرگز تا بدین پایه مبهوت وپریشان نبوده ام خطوط مبهم پیشانی را!

باز من از سرنوشت می گویم و تو از تمام نوشته ها که پشیمانم کرده است!

اما من...دیری است به نظاره نشسته ام بوسه های تلخ تقدیر را بر دستهای فرتوت زندگانیم...

من دیری است که روزها دل به آهنگی محزون سپرده ام وبرای تو نوشته ام و شبها با دستمالی سفید،همسفر دنیای خیال انگیز نامه های تو بوده ام!

برای تو نوشته ام وبرای تو خوانده ام!

برای توگریسته ام و برای تو خندیده ام ونیز...

برای تو عاشق شده ام ای همیشه عاشق ورویایی

اما امروز تنهاترین تنهایم...تنهاتر از همه روزهای نیامدنت،نبودنت!

دلتنگم خوب من!بسیار دلتنگم!

گفته بودی هنوز پایان راه ناپیداست و قشنگی همه دلتنگی ها وبی صبری ها همین!

من خسته ام خوب من!بسیار خسته ام!

از من مخواه همسفر تو باشم در مسیری پرازدرد که پایان آن برای من به روشنی چشمان توست،درست به روشنی خورشید نهفته در چشمت!

می دانم...می دانم که عاشق پرنده بلند پروازی هستی که پرنده کوته پرواز را به رفیق نیمه راه بودن متهم نکند*

از امشب دستان لرزانم به شاخه های دعا گره خواهد خوردکه شبی اگرچه در خیال،طعم شیرین آرامش رابرای واحه ای در لحظه مزمزه کنیم!

توهم دعا کن خوب من!برای کوچیدن از دیار تشویش و نگرانی،از دیار همه چیزهای بی دلیل،از سرزمین خشک وبی حاصل

 بی تو بودن وماندن!

قرارما هزارسال پس از پیلگی پروانه ها درروزی به سبزی برگ درخت ابریشم...

سپیده در تبعید

سلام مطلع شعری که بی تو گفته نشد!

سلام شام صبوری!سلام صبح امید!

سلام ای که غزل شعله شعله از تو گرفت!

سلام ای که صبا شور عشق از تو شنید!

دراین زمانه که نام تو نردبان شده است،

چگونه می شود ازعمق حال تو پرسید؟!

چگونه می شود از زخم تو سراغ گرفت؟

چگونه می شود آواز مرگ را نشنید،

که خیمه زده روی قلبهای بی وجدان!

که گوشه گوشه دلهای بی تورا کاوید!

بگو که از تو کدامین ترانه ها جاریست؟

کدام رود زلالی که بی تو بی تردید،

به سمت حادثه در حرکت است تا برسد

به عمق ریشه خشک نهالهای سپید!

ببین که فاصله هامان چقدرنامردند

دگر نمی شود ای مردمرد!تا تو رسید!

عجیب نیست اگر شب نرفته بازآید

که نور در قفس است و ستاره در تبعید

ایا شما که قفس قبله گاهتان شده است!

به روزهای سنگروپروازوعشق برگردید

اگرچه قسمتتان پابه پا نرفتن بود

به نام نامی سرخ شهید برخیزید

 

 

تولد

یک شعر قدیمی

دوباره از تو می نویسم از تو ای صبور بردبار

شب است و می شود نگاه روشنت برایم آشکار

همیشه رسم ما همین شبانه وعده های شعرخیز

همیشه سهم مادوتا غم و غزل!هزار در هزار

عروس شعرهای آتشین!دراین قرون بی کسی

بگو چه کرده با جوانی تو دست سرد روزگار؟

خزان ممتدی به زندگانیت دچارشد اگر،

نوشته بود ازازل برآن جبین:"بهار بی بهار"

صدای شادمانیت نمی رسد به گوش شعر من

دلم به عشق خنده تو می تپد...چقدر انتظار؟!

مگر چقدر می توان سرود بی بهانه نازنین من؟

مگر چقدر می توان نشست کنج خانه بیقرار؟

تمام هرچه هست رنگ توست:آسمان بیکران،

ستاره،خاک،رودخانه،ماه،دشت سبز،کوهسار

اگرچه از شبی که رفته ای نشانه ای نمانده است

ولی هنوز هم دوتا ستاره روشن است در غبار

هنوز می تراود از نگاه بی بدیل تو غزل

هنوز هم تو معجزانه می دهی به شعرم اعتبار

هنوز هم به سمت شعر عاشقانه می کشی مرا

و بعد از این غزل دوباره یک غزل به رسم یادگار،

به نام نامی تو می سرایم ای که جاودانه ای!

ودرتمام شعرهام می کنم به نامت افتخار...

بعد از چند سال خاموشی ...

"اینجا برای از تو سرودن هوا کم است   

  دنیا برای از تو سرودن مراکم است"

دنیا گلوله ای شده و رفته در گلو      

 هی ازدحام واژه،ولی هی صداکم است

گاهی شبیه ثانیه های دوان دوان      

 هی می دوم،چه فایده؟یک ردپاکم است

این کاغذوقلم که پرازتو نمی شود        

   هی سوژه های ناب،ولی ماجراکم است

شبهای شعروخاطره،جمع همیشگی        

 اماچقدرچهره یک آشنا کم است

باچشم خود دوباره بیا انقلاب کن         

 دیگر به قصدجان غزل کودتا کم است

ای ناخدای کشتی احساس!نه،نشد     

   می خوانمت به نام خدا،نه،خداکم است 

                                                       ***

                     خط می کشد به هرچه سروده است تا به حال    

                            شاعر برای  ازتونوشتن  چه قیل وقال ،

                            امشب بساط کرده در این بزم بیخودی

                           پاشو بیا ببین که چه کرده دراین مجال!

                           صندوق خاطرات تورا باز  کرده است:

                          یک عکس ونامه های پرازخواهش محال...

                           جای هزار بوسه شیرین آبدار

                            مانده بروی صورت خشک انار کا ل

                         یادش به خیر...شاخه گلی از بنان و ما

                            بالحن رودخانه سرودیم تا شمال...

                         حالا برای اینکه دوباره سفر کنیم،

                           می خواهم از تو شاخه گلی با دو جفت بال

                          اینجا برای از تو سرودن هوا کم است

                           دنیا برای ازتو سرودن...نه!بی خیال!

                           من می سرایمت که هوا هم هوای توست

                         دنیا اگرچه کم ولی آنهم برای توست...

                         

                        

                        

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان